Integracja zmysłów: wzroku, słuchu, węchu, smaku, dotyku, równowagi, propriocepcji i interocepcji pozwala na uzyskanie spójnego obrazu własnego ciała i otaczającego świata. Umożliwia prawidłowe odbieranie i interpretowanie bodźców z zewnątrz i z wewnątrz oraz odpowiednie reagowanie na nie.
Integracja zmysłów rozwija się do ok. 7 roku życia.
W przypadku noworodków i niemowląt możemy zauważyć problemy z samoregulacją w odpowiedzi na bodźce, które docierają do ich mózgów, m.in.:
- częsty płacz, drażliwość, pobudzenie,
- problemy ze spaniem, wybudzanie się,
- problemy ze ssaniem i ogólnie z przyjmowaniem pokarmów,
- niechęć do dotyku lub potrzeba mocnego, zdecydowanego dotyku,
- nie tolerowanie czynności higienicznych: mycia, mycia jamy ustnej, czesania, balsamowania,
- niechęć do zmian pozycji, np. dziecko preferuje być cały czas noszone, bujane, wożone w wózku,
- intensywna reakcja na dźwięki i/lub bodźce wzrokowe
i wiele, wiele innych…
Choć reakcje te są zbliżone do reakcji, które stanowią element obserwacji zaburzeń integracji sensorycznej u nieco starszych dzieci, to u niemowląt niekoniecznie od razu będą świadczyć o problemach związanych z integracją zmysłów.
Niemowlęta mogą nadmiernie reagować na poszczególne bodźce zmysłowe ze względu na przede wszystkim niedojrzały układ nerwowy. One dopiero uczą się integracji bodźców, interpretowania ich i prawidłowego reagowania na nie.
U tak małych dzieci można poprzez codzienną pielęgnację, zabawę, dostarczanie wrażeń w odpowiedniej dawce kształtować prawidłową interpretację i reakcję na bodźce, a więc wspierać integrację sensoryczną.
Diagnozę potencjalnych zaburzeń integracji sensorycznych przeprowadza się dopiero po 4 roku życia.
Do tego czasu można obserwować dziecko, jego rozwój i biorąc pod uwagę ewentualnie występujące czynniki ryzyka tych zaburzeń wspierać rozwój i kształtować zmysły.
Dodaj komentarz